Vrijdag 21 en zaterdag 22 maart 2008 - Westkapelle (NL)

Eindelijk was het zover! De motor net op tijd klaar, hoewel hij nog wel te arm staat en de electrische starter het nog niet doet. We kunnen in ieder geval rijden. Met windkracht 12 naar Westkapelle gevlogen (bij tijd en wijlen): 225 km hier vandaan. Ik dacht dat Vlissingen al het einde van de wereld was en dat je daarna van de pannekoek af valt, maar Westkapelle ligt nog een half uur verder! Mijn enige mogelijkheid om dit seizoen een keer te trainen voor de 1e wedstrijd. Maar nee hoor, hopeloos weer: storm, regen, tsunami's... Afgelast. Ach, het past wel in mijn voorbereiding van 2008. De 1e meters dan maar in de kwalificatietraining.

De volgende ochtend is het wonderbaarlijk opgeklaard. Het is nog wel koud, maar verder is het weer goed, met af en toe een bui. De races gaan door! Nou, ik rij het parc ferme uit, 4 bochten met asfalt en ik sodemieter in een bak met drijfzand. Welkom in de noppenwereld! Wat een slachtpartij: links liggen motoren, rechts wordt er 1 door 2 baco's op weg geholpen. Ik heb mijn1e kilometer van het seizoen er nog niet op zitten of ik sta tot mijn assen in de drap. Na 5 rondjes ploeteren vind ik het wel best, dit wordt hem niet vandaag. Ik hang uitgeput over het stuur, maar ben als een van de weinigen niet gevallen, een opsteker. Een paparazzo fotograaf ziet zijn kans en legt het mijn knakmomentje vast en plaatst dat op de voorpagina van zijn fotowebsite. Momenteel bekijken mijn advocaten nog of wij deze man zullen aanklagen wegens smaad, of gewoon de foto maar nabestellen.

Direct na onze sessie wordt de bak met drijfzand uit het parcours gehaald en mogen wij opnieuw trainen. Het gaat best lekker en ik ben niet de langzaamste, wat ook mijn doel was. Na de training haal ik de uitslag op en zie mijn naam er niet op staan, tenminste niet in de buurt van rij 6, 7 en 8. Ineens zie ik mijn naam op startplek 1 staan. He wat grappig, hier doen ze dus de startrij andersom, dus de langzaamste op 1. Ik kijk nog een keer goed naar de rondetijden: krijg nou wat, ik ben de snelste! Ik start dus in mijn 1e race van pole position. Ik kan er niet over uit, wat een begin. Marcel van Drunen, Europees en 3-voudig NL kampioen, komt langs. Ik laat hem de startlijst zien, waarop hij droog antwoord: "Ja, alleen maar asfalt natuurlijk!". Weg droom!

Dat op de pole starten heeft ook een nadeel. Bij Supermoto stel je in parc ferme dus op in volgorde. Ik moet dan ook als 1e de baan op en naar de startgrid, terwijl ik nog niet weet waar ik me moet opstellen, hoe de startprocedure gaat etc. We stellen op, de rode lichten gaan aan en iedereen smeert hem. He? Moeten die lampen niet eerst uit dan? Ik besluit dan toch ook maar te gaan en als 7e duik ik de hole shot in. Ik kom in een groepje terecht, waarin we elkaar een aantal keren inhalen. Maar ik mis nog het ritme, de controle en het zelfvertrouwen om hem overal tussen te prikken. Eerst maar eens even het gevoel krijgen en proberen mee te komen. Dat lukt aardig en ondertussen durf ik al steeds harder over het bultje voor start-finish te rijden, waardoor je een sprongetje krijgt. Uiteindelijk blijf ik 7e en tevreden rij ik terug naar de camper. De kop is er af, de glimmende kant glimt nog steeds en we leven nog.

Tijdens race 2 is het wat kouder en winderiger, iets waar ik zelf ook wat last van begin te krijgen. Wederom de start van pole en deze ging zelfs nog beroerder. Daar moet ik toch aan gaan werken. De race zelf is verder vergelijkbaar met de 1e race en ik word uiteindelijk 10e en in de overall uitslag 9e. Moe, maar voldaan parkeer ik de Yamaha ik de trailer. Wat goede verhouding lol:Euro! Op naar Lelystad!